Trots!

Trots!

Snel, snel, ik heb nog 10 minuten om van de ene locatie naar de andere te fietsen en ik hou écht niet van te laat komen…
De studenten zitten heerlijk te kletsen in de teamkamer als ik gehaast binnenkom. Geen probleem dat ik iets te laat ben. Ze zetten de theespullen klaar, iemand heeft koekjes meegenomen. De dingen die ik de vorige keer zelf allemaal al – ruim op tijd…- klaar had staan, verzorgen zij nu. Leuk! Dat geeft me een goed gevoel. Ze hebben er zin in, even met elkaar om de tafel en tijd nemen om dingen te delen. We starten de bijeenkomst met een ‘pas op de plaats’ die vooral voor mij van toepassing lijkt, maar die hen ook heel goed bevalt: een korte oefening mindfulness voor kinderen, die voor volwassenen ook prima werkt.
Daarna een ronde om te kijken hoe iedereen hier zit. Zijn er dingen die hoog zitten of die uitgesproken moeten worden? De dames hebben allemaal iets te melden en luisteren geïnteresseerd naar elkaar. Bij een enkeling ontstaat emotie en dat kan, daar is ruimte voor. Vervolgens zet ik ze aan de slag met het formuleren van een inbreng. Er is in enkele gevallen sprake van overlap en herkenning in onderwerpen en de keus is snel gemaakt.
Wat geniet ik er van, om vervolgens te zien hoe goed de studenten elkaar bevragen. Hoe betrokken ze zijn, hoe goed ze zich kunnen inleven in elkaars situatie en ook hoeze zo af en toe even in de metapositiegaan staan: even afstand nemen. Er komen zeer bruikbare tips uit, en de inbrenger noteert alles. Ze is verrast door alle creatieve ideeën en pikt er meteen een paar uit die ze al heel snel in praktijk gaat brengen.
In de afsluitende ronde kan iedereen aangeven wat het voor haar opgeleverd heeft. Het lukt hen om dingen die naar voren kwamen te betrekken op de eigen hulpvraag of de eigen situatie, zodat het voor iedereen zinvol was.
Wat goed, concluderen ze, dat we de tijd nemen voor deze bijeenkomsten, tijd om samen even stil te staan. Dat klinkt dubbel, want het is hard werken, maar dat geeft juist weer rust..!
En dan ben ik best trots op deze meiden!

Yvette ten Barge
December 2010