Pannenkoekenrestaurant “Lekker”, een start die smaakt naar meer…

Betekenisvol lees-schrijfonderwijs in groep 3

Een pannenkoekenrestaurant, dat leek de kinderen een geweldig idee!
De kinderen namen allerlei spullen mee van huis om te gebruiken bij het restaurant.
Op een ochtend ben ik met een groepje van 9 kinderen het restaurant gaan inrichten. Eerst maar eens orde op zaken stellen, want wat hadden we veel spullen! De kinderen gingen spullen die bij elkaar horen bij elkaar zetten. Al snel ontstonden er 3 tafels vol met keukengerei, servies/bestek en ingrediënten. De kinderen hielpen elkaar en corrigeerden elkaar als ze dat nodig vonden, waarbij allerlei woorden gebruikt werden op verschillende niveaus. “Dit roerding” werd al snel “de mixer” en even later “de garde”. Toen alles gesorteerd was, vroeg ik hen waarom ze de spullen zo neer hadden gezet. Hier hadden ze prima verklaringen voor. We bedachten namen voor de groepen: servies, bestek, pannen, ingrediënten (!), en “spullen voor op tafel” (kleden, placemats, servetten). De kinderen wilden alles graag netjes in de kasten zetten. Er ontstonden discussies: “die pan moet niet zo hoog, want die is heel zwaar, die krijg je niet zo makkelijk van de kast af”, allerlei rekenkundige begrippen passeerden spontaan de revue, het was echt passen en meten, want het kon er allemaal maar net in! Ik vroeg ‘bezorgd’ aan de kinderen of het wel altijd weer zo netjes opgeruimd kon worden. Als kinderen er in hadden gespeeld, hoe wisten ze dan waar alles moest liggen. Een kind bedacht dat we misschien bordjes op moesten hangen, wat waar moest liggen/staan. Goed idee! We schreven de lidwoorden ervoor waar het kon. De bordjes werden mooi uitgetypt op de computer, waarbij de spellingcategorie van de les van die ochtend vaak terug kwam!). Ze waren druk met lezen en schrijven en vooral heel gemotiveerd. Ook, of vooral juist, de kinderen die met de ‘standaard-oefeningen” en lesjes snel de moed opgeven en moeilijk te stimuleren zijn.

’s Middags mocht een nieuw groepje kinderen in de restauranthoek en ik vertelde wat er die ochtend gedaan was. Ze concludeerden dat het er nu keurig uitzag, en dat het keurig zou blijven als iedereen de spullen op zou ruimen op de daarvoor bestemde plek. Ik vroeg of nu de gasten konden komen? Nee, er moest nog veel gebeuren! De activiteiten hebben we op een ‘to-do lijstje” geschreven. Wat gingen we vervolgens aanpakken? De tafels dekken, daar hadden twee meiden wel veel zin in. Vol ijver werd alles gezellig neergezet. Een ander stel ontfermde zich over de naam. Na een kwartiertje kwamen ze bij me met het voorstel “pannenkoekenrestaurant Lekker”. Een mooi naambord werd gemaakt. De meisjes straalden helemaal!

De volgende dag ging een nieuw groepje kinderen aan de slag met het maken van een menukaart. Ieder bedacht een pannenkoek die hem of haar lekker leek, en een passende naam erbij. Er werd gediscussieerd over de prijzen en er werd volop vergeleken en gelezen bij en met elkaar. “s Middags werd de menukaart afgemaakt. Maar, 1 menukaart is niet genoeg…. We moesten er dus nog meer maken, en die moesten wel precies hetzelfde zijn! Een lastig klusje, alles op dezelfde volgorde opplakken! Er werd weer volop gelezen, en ook de kinderen die meestal moeilijk te motiveren zijn tot lezen, deden nu heel actief mee. Mooi om te zien hoeveel lol ze hebben, terwijl ze niet bewust, maar wel heel betekenisvol met lezen bezig zijn en oefenen. Daarna moest er nog een bord komen met openingstijden.

Zomaar twee dagen, zou ik willen schrijven, maar het zijn er niet ‘zomaar twee’! Twee dagen, waarin de kinderen heel betrokken bezig waren, met betekenisvolle, ‘echte’ situaties. Waarin ik als leerkracht vooral luisterde en keek, af en toe opmerkingen maakte en zo weer nieuwe activiteiten uitlokte. Voor mijzelf ook een leerproces, vol verrassingen. Ik heb genoten van het enthousiasme van de kinderen en van wat er allemaal gebeurde. Ik heb nu al zin in volgende week, want deze start, die smaakt naar meer!

Yvette ten Barge, april 2007, Tafelronde Amersfoort